Shangri-La

Shangri-La is a fictional place described in the 1933 novel Lost Horizon by British author James Hilton. In the book, “Shangri-La” is a mystical, harmonious valley, gently guided from a lamasery, enclosed in the western end of the Kunlun Mountains. Shangri-La has become synonymous with any earthly paradise but particularly a mythical Himalayan utopia—a permanently happy land, isolated from the outside world. In the novel Lost Horizon, the people who live at Shangri-La are almost immortal, living years beyond the normal lifespan. The word also evokes the imagery of exoticism of the Orient. The story of Shangri-La is based on the concept of Shambhala, a mystical city in the Tibetan Buddhist tradition.

Lost Horizon is a 1933 novel by English writer James Hilton. It is best remembered as the origin of Shangri-La, a fictional utopian lamasery high in the mountains of Tibet.

Several locations in the Buddhist Himalaya between northern India and Tibet have claimed to be the basis for Hilton’s legend, largely to attract tourism. In China, Tao Qian of the Jin Dynasty described a Shangri-La in his work Story of the Peach Blossom Valley (Chinese: 桃花源記, pinyin: Táohuā Yuán Jì)

n modern China, the Zhongdian country was renamed to 香格里拉县 (Xiānggélǐlā, Shanri-La in Chinese) in 2001, to attract tourists. The legendary Kun Lun Mountains in Tibet offer other possible Shangri-La valleys.

Being an isolated green valley surrounded by mountains, enclosed on the western end of the Himalayas, it closely matches the description in the novel. A Shangri-La resort in the nearby Skardu valley is a popular tourist attraction.”]

A popularly believed inspiration for Shangri-La is the Hunza Valley in northern Pakistan, close to the Tibetan border, which Hilton visited a few years before Lost Horizon was published.[2

Today, various places claim the title, such as parts of southern Kham in southwestern Yunnan province, including the tourist destinations of Lijiang and Zhongdian. Places like Sichuan and Tibet also claim the real Shangri-La was in its territory. In 2001, Tibet Autonomous Region put forward a proposal that the three regions optimise all Shangri-la tourism resources and promote them as one. After failed attempts to establish a China Shangri-la Ecological Tourism Zone in 2002 and 2003, government representatives of Sichuan and Yunnan provinces and Tibet Autonomous Region signed a declaration of cooperation in 2004. Also in 2001, Zhongdian County in northwestern Yunnan officially renamed itself Shangri-La County.

Bhutan, which was until now isolated from outside world and has its unique form of Tibetan Buddhism, has been hailed as the last Shangri-La. Another place that has been thought to have inspired the concept of Shangri-La is the Yarlung Tsangpo Canyon.

TV Presenter and Historian Michael Wood suggests that the legendary Shangri-La is the abandoned city of Tsaparang and its two great temples that were once home to the Kings of Guge in modern Tibet.

Later on, Chinese Government assert formally that this mysterious place is a small town of Yunnan Province known as Zhong Dian in 2001 through investigate and verify (renamed as Shangri-la county now). Shangri-la is the fairyland of human world, there is extraordinary beautiful scenery, she is as beautiful as young Chinese girl.

Shambhala “To Conway, seeing it first, it might have been a vision . . . It was indeed a strange and incredible sight. A group of colored pavilions clung to the mountainside with the . . . chance delicacy of flower-petals impaled upon a crag. It was superb and exquisite. An austere emotion carried the eye upward from milk-blue roofs to the gray rock bastion above . . . Beyond that, in a dazzling pyramid, soared the snow slopes of Karakal.” Such was Conway’s first glimpse of Shangri-La, the hidden lamasery in Tibet as described in James Hilton’s novel, Lost Horizon.

GIANT

Above: The Cardiff Giant, 10 ft 4½ in (3.16 m) tall and weighing 1.4 tonnes, was dug up on a farm near Cardiff, New York, in 1869. The ‘petrified giant’ was put on display and crowds of people 50 cents each to see it. Scientists, however, denounced it as ‘of very recent origin and a decided humbug’. Within 3 months it was exposed as a hoax. The giant was the brainchild of George Hull, who had it carved from a huge block of gypsum, treated it to make it look old, and buried it on the farm of an accomplice. S.J. Gould describes the hoax as preposterous: ‘How could a man turn to solid gypsum, while preserving all his soft anatomy, from cheeks to toes to penis?’⁹ The fake fossil is now on display as ‘America’s greatest hoax’ at the Farmer’s Museum in Cooperstown, New York.

This photo of a ‘fossilized Irish giant’ was taken at a London rail depot, and appeared in the December 1895 issue of Strand Magazine. The giant was allegedly dug up by a Mr Dyer while prospecting for iron ore in County Antrim (Ireland). It was 12 ft 2 in (3.71 m) tall, weighed 2 tonnes, and had 6 toes on its right foot. After being exhibited in Dublin, it was brought to England and exhibited in Liverpool and Manchester at sixpence a head, ‘attracting scientific men as well as gaping sightseers’.10 After a legal dispute over ownership, nothing more appears to have been heard or seen of the exhibit.

Scale model of a mammoth skeleton rearranged to demonstrate how the ancient Greeks could have interpreted immense and unfamiliar animal fossils as the remains of giants.22 (Reprinted by permission of Princeton University Press.)

Human femur (thighbone). Right: Fossil femur of Pleistocene elephant Palaeoloxodon antiquus.23 (Reprinted by permission of Princeton University Press.)

Model of a 3.1 m (10 ft) Gigantopithecus

47 inch Human Femur In the late 1950s, during road construction in south-east Turkey in the Euphrates Valley, many tombs containing the remains of Giants were uncovered. At two sites the leg bones were measured to be about 120 cms "47.24 inches", Joe Taylor, director of the Mt. BLANCO FOSSIL MUSEUM in Crosbyton, Texas, was commissioned to sculpt this anatomically correct, and to scale, human femur.

This "Giant" stood some 14-16 feet tall, and had 20-22 inch long feet. His or Her finger tips, with arms to their sides, would be about 6 feet above the ground. The Biblical record, in Deuteronomy 3:11 states that the Iron Bed of Og, King of Bashan was 9 cubits by 4 cubits or approximately 14 feet long by 6 feet wide! (Reply to this)(Thread)

Recent gas exploration activity in the south east region of the Arabian desert uncovered a skeletal remains of a human of phenomenal size. This region of the Arabian desert is called the Empty Quarter, or in Arabic, 'Rab-Ul-Khalee'. The discovery was made by the Aramco Exploration team. As God states in the Quran that He had created people of phenomenal size the like of which He has not created since. These were the people of Aad where Prophet Hud was sent. They were very tall, big, and very powerful, such that they could put their arms around a tree trunk and uproot it. Later these people, who were given all the power, turned against God and the Prophet and transgressed beyond all boundaries set by God. As a result they were destroyed. Ulema's of Saudi Arabia believe these to be the remains of the people of Aad. Saudi Military has secured the whole area and no one is allowed to enter except the ARAMCO personnel. It has been kept in secrecy, but a military helicopter took some pictures from the air and one of the pictures leaked out into the internet in Saudi Arabia. See the attachment and note the size of the two men standing in the picture in comparison to the size of the skeleton !!

while pursuing the mythical 'missing link' in human evolution, dr. tumerick's team made a discovery that indicated there were more links in the evolutionary chain than we had first supposed.

Only Time :Enya

Only Time : By Enya

Who can say where the road goes,
Where the day flows, only time?
And who can say if your love grows,
As your heart chose, only time?

Who can say why your heart sighs
As your love flies, only time?
And who can say why your heart cries
when your love lies, only time?

Who cansay when the roads meet,
That love might be ,in your heart?
and who can say when the day sleeps,
“IF” the night keeps all your heart?
Night keeps all your heart…..

Who can say if your love grows,
As your heart chose, only time?
And who can say where the road goes
Where the day flows, only time?

Who knows? Only time
Who knows? Only time

เขาพระวิหาร ในงานโบราณคดี

เขาพระวิหาร ในงานโบราณคดี

โดย นงนวล รัตนประทีป

ส่วนหนึ่งของปราสาทที่พังทลายอาจารย์รุ่งโรจน์ ภิรมย์อนุกูล

ข้อพิพาทกรณี “ประสาทเขาพระวิหาร” โบราณสถานชื่อดัง ที่กัมพูชายื่นเสนอขอเป็นมรดกโลกต่อองค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) แต่ฝ่ายไทยไม่ยอม เพราะกัมพูชาอ้างสิทธิจัดการแต่เพียงผู้เดียว คงต้องว่ากันอีกยาว โดยในช่วงเดือนมิ.ย.ปีนี้ ยูเนสโกจะมีการประชุมถึงเรื่องนี้กันอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้จะละข้อพิพาทไว้ จะมุ่งเฉพาะเรื่องในเชิงโบราณคดีของเขาพระวิหาร โดยนายรุ่งโรจน์ ภิรมย์อนุกูล อาจารย์คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ที่นำผลการศึกษาและภาพถ่ายต่างของปราสาทมา

บรรยายที่ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร

อาจารย์รุ่งโรจน์เริ่มว่า การบรรยายครั้งนี้ไม่มีรายงานของการขุดแต่ง เพื่อศึกษาบนปราสาทเขาพระวิหารเลย การขุดแต่งที่เขาพระวิหารทำครั้งสุดท้ายเมื่อปีพ.ศ.2502 หลังจากไม่ได้ขุดค้นอีกเลย แต่มีการสำรวจทางโบราณคดีของกรมศิลปากร

ปราสาทเขาพระวิหาร เป็นประสาทหินศิลาแลง เป็นโบราณสถานสมัยขอมโบราณ ตั้งอยู่บนเทือกเขาพนมดงรัก สูงจากพื้นดิน 547 เมตร และสูงจากน้ำทะเล 657 เมตร ตัวปราสาทจะอยู่บริเวณชะง่อนผา จ.พระวิหาร ประเทศกัมพูชา ติดชายแดนไทยที่ อ.กันทรลักษณ์ จ.ศรีสะเกษ อยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร นับเป็นปราสาทขอมสำคัญแห่งหนึ่งทั้งในแง่ประวัติศาสตร์ และการก่อสร้างเทวสถาน

เคยมีการศึกษาเกี่ยวกับตัวปราสาทเขาพระวิหาร ที่นานมาแล้วถึงปัจจุบันนับได้ 100 ปี ผลงานชิ้นแรกเรื่องจารึกภาษาสันสกฤตอาณาจักรกัมพูชา ส่วนในประเทศไทยก็มีเขียนไว้ของ ศ.ศิลป์ พีระศรี และเรื่องปราสาทเขาพระวิหาร ศาสนบรรพตที่โดดเด่นที่สุดในภาคพื้นอาคเนย์ ของ ศ.ดร.ม.ร.ว.สุริยวุฒิ สุขสวัสดิ์

หินแกะสลักนาคเศียรโล้นหน้าบันเขาพระวิหารทางขึ้นเขาพระวิหาร

อาจารย์รุ่งโรจน์ กล่าวว่า แต่การนำเสนอในครั้งนี้ อาจจะมีมุมมองที่ต่างจากครูรุ่นเก่าๆ เนื่องจากมีข้อมูลเพิ่มขึ้น ตัวปราสาทเขาพระวิหาร ตามประวัติศาสตร์รุ่นหลัง มีการกล่าวถึงกัมพูชาฉบับนพรัตน์ คือกล่าวในเชิงตำนานความเชื่อ และมีภาพสลักบนหินหน้าบัน เช่น รูปพระศิวะปราบช้าง พระวิษณุทรงครุฑ เป็นต้น

นอกจากนี้ ยังพบจารึกในหลักศิลาปราสาทเขาพระวิหาร สลักบนเหลือบประตู แบ่งออกเป็น 2 สมัยหลักๆ คือ 1.สมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 และ 2.พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ทำให้กำหนดอายุของตัวประสาทเขาพระวิหารได้ค่อนข้างง่าย แต่มีปัญหาอยู่อีก เพราะหลักจารึกตัวสุดท้ายมีนักวิชาการมองต่างกัน บางคนบอกว่าสร้างรุ่นพระเจ้ายโสวรมันที่ 1 และน่าจะอยู่สมัยร่วมรุ่นพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ซึ่งนักวิชาการไทยจะเชื่อว่าสร้างในสมัยพระเจ้ายโสวรมันที่ 1

อีกทั้งพบว่าจารึกสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 มีการสร้างศาสนสถานไว้หลายแห่ง คือ ปราสาทพนมบาเค็ง, ประสาทพนมชีซอร์, ปราสาทเขาพระวิหาร หรือเรียกในภาษาเขมรว่า “ศรีศิขเรศวร” โดยมีรูปเคารพ คือพระศิวะ เทพเจ้าสูงสุดของศาสนาฮินดู ลัทธิไศวนิกาย ที่นิยมสร้างบนภูเขาสูงเป็นสำคัญ

ทับหลังปราสาทเขาพระวิหารระเบียบคดทับหลังที่งดงามอีกจุด

โดยพบจารึกคำว่า “ปาสเขมา ไท” แปลว่า “ไทดำ” มีอยู่ในบรรทัดสุดท้าย แต่ก็ไม่สามารถยืนยันได้แน่ชัดว่าหมายถึงอะไร

ส่วนตัวปราสาทพระวิหาร หันหน้าไปทางทิศเหนือ มีนักวิชาการบางคนบอกว่าที่หันไปทางทิศเหนือ เพราะพื้นที่จำกัด

ขณะที่บางคนบอกว่าเป็นการแสดงสัญลักษณ์ของการแผ

่อำนาจเข้าไปดินแดนภาคอีสานของไทย

ภายในตัวปราสาทยังพบว่า ตรงปลายทางมีสระน้ำขนาดใหญ่ เชื่อว่าเกี่ยวข้องกับพิธีกรรม หรือไม่ก็ใช้สำหรับอุปโภคบริโภค จะคล้ายกับปราสาทหินสด็อกก๊อกธม จ.สระแก้ว

ตำแหน่งหอบรรณาลัยจะไม่หันหน้าเข้าสู่ตัวประสาท เหมือนกับปราสาทอื่นๆ ในเขมร แต่จะหันหน้าชนกัน เพราะพื้นท

ี่จำกัด ส่วนทางขึ้นเข้าไปตัวปราสาทพระวิหาร จะเห็นพญานาคเศียร

โล้น เป็นศิลปะแบบบาปวน และลำตัวจะยาวเป็นราวสะพาน คือสัญลักษณ์

ของ “สะพานสายรุ้ง” เชื่อว่าเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์กับสวรรค์

ทางเข้าสู่ประสาทประธาน มีโคปุระคั่นอยู่ 5 ชั้น ชั้นที่ 1 หรือถ้านับทางไทยชั้นที่ 3 สันนิษฐานว่าเป็นหลังคาไม้มุงกระเบื้อง ตัวหน้าบันปราสาทมี 2 อย่างปนกัน คือแบบกรวยระกา เหมือนจั่วสามเหลี่ยม ตรงปลายจะมีรูปตัวมะกรแบบอินเดีย แต่จะลดรูปพบว่ามีงวงม้วน ส่วนทางเดินจะปักเสานางเรียงเป็นต้นๆ จะแปลกจากที่อื่น เพราะจะไม่มีพญานาคเลื้อยขนาบข้าง เหมือนกับปราสาทหินพนมรุ้ง

ส่วนตัวปราสาทพระวิหาร ไม่สามารถศึกษาได้ เพราะพังทลายหมดแล้ว เหลือแต่มณฑปที่ยื่นออกมาข้างหน้า ส่วนเสาจะไม่ทำเสาหลอกเหมือนปราสาทเขาพนมรุ้ง แต่จะทำแบบเกลี้ยงๆ ในประเทศกัมพูชาปราสาทต่างๆ จะเห็นเสาแบบนี้ปรากฏอยู่เสมอ

นอกจากนี้ ยังพบว่าตัวปราสาท สันนิษฐานว่าด้านข้างจะมีปราสาทหลังเล็ก หรือไม่บนปราสาทจะมีพระปรางค์เล็กๆ ประดับมุม

โดยส่วนตัวมองว่าน่าจะเป็นปราสาทหลังเดี่ยวๆ ส่วนปราสาทชั้นบนมีนักวิชาการพบว่า มีปราสาทจำลองอยู่ โดยพบภาพในหนังสือของ ม.ร.ว.สุริยวุฒิ ทำให้เราศึกษาง่ายขึ้น และมั่นใจว่ามีการทำประสาทจำลองประดับมุม

ส่วนกลีบขนุนนาคปรกที่พบตกอยู่ เห็นว่ามีที่ปราสาทหินสด็อกก๊อกธม เช่นกัน สันนิษฐานว่าสร้างหลังจากเขาพระวิหารไม่เกิน 20 ปี ตัวเขาพระวิหารยังคงใช้ประสาทจำลองประดับมุมอยู่ ต่อมาเปลี่ยนมาใช้พญานาคประดับชั้นบนของตัวประสาทประธาน และลดปริมาณตัวเนื้อหิน เพื่อให้รับน้ำหนักได้ ส่วนที่พบเห็นรูๆ บนตัวปราสาท สันนิษฐานว่าช่างสมัยนั้นทำเพื่อชักรอกศิลาในการก่อสร้าง

ในแง่โบราณคดี ประสาทหินเขาพระวิหาร ยังมีคุณค่า และเรื่องราวให้ศึกษากันต่อไปอีกนาน

Hor Namhong: Thai comments over Preah Vihear Temple “stupid”

http://www.cambodia.org/blogs/editorials/labels/Preah%20Vihear.htmlFriday, January 25, 2008

By Mean Veasna, VOA Khmer
Original report from Phnom Penh
25 January 2008
The lawyers defending Cambodia at The Hague International Court of Justice in 1962 (Photo: NorodomSihanouk.info)

The Hague International Court of Justice which handed the ownership of Preah Vihear Temple to Cambodia (Photo: NorodomSihanouk.info)

Foreign Minister Hor Namhong condemned as “stupid” comments made by a Thai official Friday over a disputed border temple in the north.

Preah Vihear temple, known to the Thais as Khao Phra Viharn, has become controversial in the unmarked border area, claimed by both Thailand and Cambodia.

Thai Defense Ministry spokesman Lt. Gen. Pichasanu Putchakarn told the Bangkok Post Friday that Cambodiaโ€�s recent unilateral request seeking UN World Heritage Site status for the temple could upset relations between the two neighbors.

“Thailand has to think of its national interests. We may protest to the Cambodian government through diplomatic channels and try to explain to other countries that Thailand has tried to cooperate with Cambodia in requesting the World Heritage listing of the sanctuary together,” Pichasanu told the Post.

“That general is stupid, as he does not know anything,” Hor Namhong said Friday, referring to Pichasanu. “Preah Vihear temple belongs to Cambodia. That we want to put it into Unescoโ€�s World Heritage is our right.”

Cambodia had shown a willingness to negotiate with Thailand “several times,” Hor Namhong said. “More Thai experts than the international ones showed up in the negotiation. That is a stupid claim.”

Cambodia and Thailand both have troops stationed at the border near the temple, Pichasanu said.

“If Thailand still objects to Preah Vihear being listed as a World Heritgage Site, that is fine. Weโ€�ll still keep going,” said government spokesman Khieu Kanharith. “We have warned Thailand that if it blocks the entry to Preah Vihear from Thailand again, we will block it forever. Then it is Thailand that will totally suffer from the loss.”

Labels: Preah Vihear

posted by Cambodian Information Center at 1:49 PM 2 comments

Military bungles over Preah Vihear

Diplomacy and ancient cultural sites are not the business of the Army; the southern insurgency is Published on January 26, 2008The military’s strong but belated reaction to Cambodia’s nomination of the Hindu temple of Preah Vihear as a United Nations World Heritage site raised eyebrows in Bangkok as well as in Phnom Penh. It may be true that the Cambodian authorities last year unilaterally proposed to get the mountaintop temple on the Unesco list of historical and cultural sites of global significance, but the Thai Foreign Ministry has already protested the move and now both countries have been discussing the proposal to jointly list Preah Vihear. The ancient temple is located on Cambodian territory along with secondary ruins on the Thai side.

Cambodia and Thailand have for several years been cooperating on the restoration of the ancient temples – which are easily accessible from the Thai side of the border – as part of a joint tourism development. The timing of the protest by the Defence Ministry, at a time when Thailand is about to revert to democracy after some 16 months of military rule, raises the serious question as to whether there is an ulterior motive behind this uncalled-for protest.

On Thursday, the Defence Ministry accused the Cambodian government of trying to create “false historical evidence” with the intention of laying claim to the area adjacent to Preah Vihear, particularly the access road, which is located inside Thai territory. The Defence Ministry also asked the Foreign Ministry to lodge a formal protest with Phnom Penh. According to the Defence Ministry, Cambodia has unilaterally created a new boundary in order to claim sovereignty over the entire area, including the access road on the Thai side, and is campaigning for international support for this. The Defence Ministry spokesman went as far as saying that the incoming government should take the issue seriously, as Phnom Penh could once again incite anti-Thai sentiments among Cambodians living along the border – and that this could threaten Thailand’s national security. He said the Army was on alert to protect Thailand’s sovereignty.

Such dramatic posturing by the military comes across as ludicrous and bordering on hysterical. There have been no signs of any possibility of armed confrontation between the two countries over Preah Vihear. The dispute over the site was supposed to have been settled more than four decades ago.

Sure enough, Thai military leaders yesterday backtracked, dismissing what the Defence Ministry’s spokesman, Lt-General Pichsanu Puchakarn, said at a press conference was an inaccurate representation of the situation.

Preah Vihear is still something of a sensitive issue in the relations between Thailand and Cambodia. It became a hot issue again early last year when Thailand blocked Phnom Penh’s attempt to list it as a World Heritage site on the grounds that Cambodia’s annex document claimed some parts in an “overlapping area” claimed by both countries. In 1962, following bitter legal wrangling between the two countries, the International Court of Justice ruled in favour of Phnom Penh, which was given sovereignty over the temple compound. But the access route to the site is mainly on the Thai side of the border. Negotiations on the overlapping area are ongoing.

In clarifying the Defence Ministry’s clumsy statements, Foreign Ministry spokesman Tharit Charungvat said yesterday that Thailand and Cambodia had agreed since 2000 to have a joint boundary committee and would not make any alteration to the environment or physical structures in the area before the demarcation is completed.

In the meantime, the spokesman said both countries continued to discuss how best to get Preah Vihear listed as a World Heritage Site for joint tourism development and mutual benefit.

The two countries said there was no dispute, and Thailand agreed to provide technical assistance to train Cambodian workers to restore the temple prior to the proposal to list the site.

If this serves as a lesson to the military, it is this: the armed forces should learn to mind their own business and not over-extend themselves by venturing into unfamiliar territory – like diplomacy – that they know little about. Everybody knows by now that the Thai armed forces have been fighting a losing war against Islamic militants/Malay separatists in the deep South and their prestige is taking a beating. The priority for the military is to disengage itself from politics and put its own house in order.

The Nation

Labels: Preah Vihear

posted by Cambodian Information Center at 10:45 AM 0 comments

Wednesday, July 11, 2007

Preah Vihear: The border was already settled by The Hague International Court of Justice

Preah Vihear:

The border was already settled by The Hague International Court of Justice

Near the end of June 2007, following Thailandโ€�s reservations, UNESCO decided to โ€�suspendโ€� Cambodiaโ€�s request for the protection of the Preah Vihear Temple as a World Heritage site, and the UN body asked the two countries โ€�to quickly resolve the issue of border demarcation at this location.โ€�

In Bangkok, according to the news published on June 29, 2007, Thailandโ€�s Ministry of Foreign Affairs issued the following statement: โ€�In principle, Thailand totally agrees that the Preah Vihear Temple should be listed as a UNESCO World Heritage site, under the reservation that the differences on the siteโ€�s joint management and the problems of border demarcation are resolved first.โ€� Immediately after this statement, Thailand sent its โ€�black-clad uniformedโ€� troops to prevent the access to the temple from the Thai side, and to close the border. These actions effectively created unease and excitation on Cambodiaโ€�s side.

The action taken by the Thai troops is nothing new when it comes to the Cambodian Preah Vihear Temple. Two years ago, in May 2005, โ€�black-cladโ€� Thai soldiers undertook the same action towards the temple. At the time, Thammarak Isarangura, the Thai Minister of Defense, declared that โ€�Thai troops would remain (there) to assure that there will not be any crossings into the territories in conflict, until the two countries complete their demarcation work.โ€� In Phnom Penh, Thailandโ€�s ambassador to Cambodia declared that Thailand intends to respect the decision of The Hague International Court of Justice which gave the ownership of the Preah Vihear Temple to Cambodia in 1962. โ€�However, the decision concerned the temple only and it did not precise the border delineation โ€ฆ Thatโ€�s why this problem persists until nowadays.โ€� On July 06, 2007, Viraphand Vacharathit, Thailandโ€�s ambassador in Phnom Penh, implicitly placed the blame on Hun Senโ€�s government when he declared to the news media that โ€�Cambodia knew very well that UNESCO would suspend this decision on Preah Vihear โ€ฆ because of the absence of the border demarcation lineโ€ฆโ€�

In 2005, Hun Senโ€�s government promised to โ€�resolve this problem of border delineation as soon as possible.โ€� Now, Khieu Kanharith, the Minister of Information and spokesman of the government, vaguely said that โ€�some small technical problems still remain to be resolved, regarding the new housing constructions, radio [broadcast] towers, irrigation canals, etcโ€ฆโ€� On the other hand, Va Kim Hong, the government minister in charge of border issues who is even more confused that his ministry of information colleague, let it be known that there would not be โ€�any problem left for anyone, (because) the local authorities, the Preah Vihear provincial authorities, and our local people just have to present to us their problems, and we will resolve them together.โ€�

The issue questioned by UNESCO involves the resolution of the so-called โ€�white zoneโ€� located in front of Preah Vihear, a zone which Hun Senโ€�s government admitted its existence in the past few years to the great satisfaction of Thailand, this in spite of the historical stipulations of treaties recognized by both countries since 1907, and in spite of the irrevocable decision rendered by The Hague International Court of Justice in 1962 regarding this temple. In fact The Hague Courtโ€�s decision dated June 15, 1962, clearly indicated the prior existence of a border delineation between Thailand and Cambodia at this location, BEFORE the court issued its decision to hand the ownership of the temple to Cambodia (please read the court decision attached). There was no โ€�white zoneโ€� and there is nothing to โ€�negotiateโ€� again on the border demarcation in front of the Preah Vihear temple. All that remain are the reference to the maps retained by The Hague International Court of Justice, and the building of the corresponding border demarcation posts. Such operation would be completed within a few weeks.

However, we recall that the existence of these โ€�white zonesโ€� was adopted by Hun Sen and his party, the PRPK-CPP (PRPK is the acronym for the People’s Revolutionary Party of Kampuchea which was later rechristened to the Cambodian People Party or CPP), following their conclusions on illegal treaties and agreements with Hanoi in the 80s on Cambodiaโ€�s new borders. These illegal treaties and agreements, which are perfidiously put into application, have de facto rejected or made obsolete all or part of other international treaties of Cambodia with respect to her territorial integrity. For example, the agreement of the cession by the PRPK-CPP to Hanoi of the islands of Koh Tral and Koh Krachak Seh, and of the so-called โ€�Historical Watersโ€� (a maritime โ€�white zoneโ€�) between Vietnam and the Peopleโ€�s Republic of Kampuchea in July 1982, changed the delimitation of the maritime border between Cambodia and Vietnam, and subsequently, the one between Cambodia and Thailand, and it created โ€�white zonesโ€� at sea between the two latter countries also. Obviously, these โ€�white zonesโ€� later became conflict zones, zones where the law of jungle and instability prevail, and where the first victims are the defenseless and unprotected Cambodian population, this in spite of the confused and irresponsible assurances given by Hun Senโ€�s government (1).

The note by UNESCO on the imprecision of the border in front of the Preah Vihear Temple โ€“ an imprecision based on Thailandโ€�s reservations which completely ignores the decision handed by the International Court of Justice on June 15, 1962 โ€“ is a dangerous precedent on the historical rights of Cambodiaโ€�s territorial integrity: it is the UNESCO, a UN institution, which accepts, at this location, the existence of a so-called โ€�white zoneโ€� between the two countries. What will become of the other โ€�white zonesโ€� which were recognized by the Hun Senโ€�s regime and by his party with Cambodiaโ€�s neighbors? By following this path, the entire Cambodia will soon become a โ€�white zoneโ€� for Thailand and Vietnam โ€“ if it is not one now already โ€“ just as it was 200 years ago.

—-

(1) During the 1954 Geneva conference, a 1:100,000-scale map produced and kept in France (latest editionยญ) was submitted to the International Control Commission (which was later presided by India under the leadership of Mr. K.L. Bindra), as well as a smaller scale map for ease of use under the circumstance.

On the other hand, between 1968 and 1971, France provided help to Cambodia to establish a 1:200,000-scale geologic map with the participation of 8 French geologists and engineers, as well as 20 other Khmer engineers who performed the works and the research under the direction Mr. Sean Pengse.

At the time, there was no โ€�white zoneโ€�.

Paris, July 9, 2007

Vice-President, Cambodia’s Border Committee

DY Kareth

Labels: Preah Vihear

posted by Cambodian Information Center at 10:26 AM 0 comments

เขาพระวิหาร 2505 เกาะกูด 2549 !?

เขาพระวิหาร 2505 เกาะกูด 2549 !?
โดย คำนูณ สิทธิสมาน11 กันยายน 2549 18:28 น.

ประเทศไทยเสียปราสาทเขาพระวิหาร เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2505 โดยผลคำพิพากษาของยุติธรรมระหว่างประเทศ หรือศาลโลก ด้วยคะแนนเสียง 9 ต่อ 3ปราสาทเขาพระวิหารตั้งอยู่บนทิวเขาพมนดงรัก ระหว่างประเทศกัมพูชากับภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ตัวปราสาทตั้งอยู่ในบริเวณเขตก้ำกึ่งระหว่างอำเภอจอมกระสาน จังหวัดพระวิหาร ของกัมพูชา และบ้านภูมิซรอล อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ ของไทย ชื่อเป็นทางการในภาษาเขมรเรียกว่า…“ศรีศิขเรศวร”เป็นศาสนสถานที่สร้างขึ้นเพื่อถวายให้แก่พระอิศวร หรือพระศิวะ เทพสูงสุดของศาสนาฮินดูลัทธิไศวนิกาย ตามตำนานแล้วเชื่อว่าพระองค์ทรงประทับอยู่บนยอดเขาไกรลาส ศูนย์กลางของจักรวาลปราสาทเขาพระวิหารสร้างบนหน้าผาเป้ยตาดีของเทือกเขาพนมดงรักที่ความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางถึง 657 เมตร ทำให้เมื่อมองจากแผ่นดินเขมรขึ้นมาจะเห็นตัวปราสาทเหมือนวิหารสวรรค์ ลอยอยู่บนฟากฟ้า

สันนิษฐานว่าปราสาทเขาพระวิหารเริ่มก่อสร้างในพุทธศตวรรษที่ 16 ราวพุทธศักราช 1545 – 1593 ตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ของขอม และได้มีการสร้างต่อเติมในอีกหลายรัชกาลต่อมา

ตัวปราสาทเขาพระวิหารหันหน้าไปทางทิศเหนือ ด้านหน้าและทางขึ้นปราสาทจึงอยู่ในเขตประเทศไทย แต่ตัวปราสาทส่วนใหญ่อยู่ในประเทศกัมพูชา

เมื่อปี 2442 พระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในฐานภาพข้าหลวงต่างพระองค์ มณฑลอีสาน สมัยรัชกาลที่ 5 เป็นผู้ค้นพบปราสาทแห่งนี้ แล้วทรงจารึก ร.ศ. ที่ค้นพบ (ร.ศ. 118) และพระนามของพระองค์ไว้ที่บริเวณชะง่อนผาเป้ยตาดีว่า…

“118 สรรพสิทธิ”

ก่อนที่กัมพูชาจะมาอ้างสิทธิการเป็นเจ้าของในอีกกว่า 60 ปีต่อมา

อันเนื่องมาจากสนธิสัญญาที่ประเทศไทยทำกับฝรั่งเศสเมื่อปี 2447 (ค.ศ.1904) ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 ฝรั่งเศสได้เขียนแผนที่ขีดเส้นพรมแดนขึ้น และจากเส้นแบ่งพรมแดนนั้น ปราสาทเขาพระวิหารจะอยู่ในอาณาเขตของไทย แต่เมื่อมีการทำสนธิสัญญาเพิ่มเติมในปี 2450 ก็มีการกำหนดเขตแดนขึ้นใหม่อีก คราวนี้ทำให้ปราสาทเขาพระวิหารต้องตกไปอยู่ในอาณาเขตของกัมพูชา แต่ไทยก็ไม่ได้ทักท้วงแต่ประการใด เพราะจำเป็นต้องยอมทำตามมหาอำนาจฝรั่งเศสในขณะนั้น จึงเท่ากับเป็นการยอมรับไปโดยปริยาย

ต่อมา เกิดสงครามเรียกร้องดินแดนระหว่างไทยกับฝรั่งเศสในปี 2483 สมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ทำให้ไทยได้ดินแดน 4 จังหวัด คือ ไชยบุรี จำปาศักดิ์ เสียมราฐ และพระตะบอง มาจากกัมพูชา

ปราสาทเขาพระวิหารก็อยู่ในเขตดินแดนที่ไทยได้มาในยุคปลุกกระแสชาตินิยมครั้งนั้นด้วย

แต่ก็เป็นเสมือน “ฤดูกาลอันแสนสั้น” โดยแท้

เพราะภายหลังเมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยจำเป็นต้องปรับสภาพตัวเองไม่ให้เป็นผู้แพ้สงครามตามญี่ปุ่น จึงต้องยอมยกดินแดนที่ได้มาทั้ง 4 จังหวัดนั้นให้กับฝรั่งเศสไป จนเมื่อฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในสงครามอินโดจีนเมื่อปี 2497 ไทยจึงได้ส่งทหารเข้าไปครอบครองพื้นที่ปราสาทเขาพระวิหารอีกครั้งหนึ่ง แต่ไม่มีกฎหมายระหว่างประเทศรองรับ

ปี 2502 เจ้านโรดม สีหนุ กษัตริย์กัมพูชา ยื่นฟ้องต่อศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2502 ว่าประเทศไทยรุกล้ำอธิปไตยกัมพูชา และขอให้ศาลมีคำสั่ง

1. ราชอาณาจักรไทย มีพันธะที่จะต้องถอนหน่วยทหารที่ได้ส่งไปตั้งประจำ ณ บริเวณสิ่งหักพังของปราสาทพระวิหาร ตั้งแต่ค.ศ.1954

2. อำนาจอธิปไตยแห่งดินแดนเหนือปราสาทพระวิหาร เป็นของราชอาณาจักรกัมพูชา

ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างไทยกับกัมพูชาต้องสะดุดหยุดลง

จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ดำเนินการต่อสู้เพื่อยืนยันสิทธิของไทยเหนือดินแดนปราสาทเขาพระวิหาร ทั้งยังขอรับบริจาคเงินจากคนไทยทั้งประเทศคนละ 1 บาท เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายให้คณะทนายความฝ่ายไทยไปต่อสู้ในศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ หรือที่รู้จักกันในนามศาลโลก

การไต่สวนพิจารณาคดีเป็นไปอย่างต่อเนื่องยาวนานถึง 3 ปี มีการนัดพิจารณาสืบพยานทั้งหมด 73 ครั้ง

ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช เป็นหัวหน้าคณะทนายความฝ่ายไทยเท่านั้น

ตัวแทนฝ่ายไทยในขณะนั้นคือ ม.จ.วงษ์มหิป ชยางกูร เอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศเนเธอร์แลนด์

คณะทนายความนอกเหนือจากม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมชแล้ว ก็มี อังรี โรแลง ศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ในมหาวิทยาลัยบรัสเซลส์ และทนายความประจำศาลอุทธรณ์แห่งกรุงบรัสเซลส์, เซอร์แฟรงก์ ซอสคีส อดีตแอททอร์นี เยอเนราล (พอเปรียบได้กับตำแหน่งอัยการสูงสุด) ในคณะรัฐบาลอังกฤษ, เจมส์ เนวินส์ ไฮด์ เนติบัณฑิตแห่งรัฐนิวยอร์ก ร่วมอยู่ด้วย

จนในที่สุด ศาลโลกก็ตัดสินให้กัมพูชาเป็นฝ่ายชนะคดีด้วยคะแนน 9 ต่อ 3 เสียงเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2505 ยังผลให้ประเทศไทยต้องยินยอมทำตามข้อเรียกร้องทั้ง 2 ข้อของกัมพูชา

นับเป็นการเสียดินแดนครั้งสุดท้ายของประเทศไทยในยุครัตนโกสินทร์

พื้นที่ที่เสียไปทั้งหมดประมาณ 150 ไร่

หลังจากการพ่ายแพ้คดี เป็นครั้งแรกที่จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์สนับสนุนและยินยอมให้นักศึกษาเดินขบวนประท้วงคำตัดสินคดีของศาลโลก และปิดทางขึ้นปราสาทเขาพระวิหารที่อยู่ในเขตแดนไทย เพื่อเป็นการตอบโต้กัมพูชา ดังนั้น หากชาวกัมพูชาต้องการจะขึ้นไปสู่ปราสาทเขาพระวิหาร ก็ต้องอาศัยผ่านทางช่องเขาแคบ ๆ สูงชัน และอันตราย ที่ชาวบ้านเรียกกันว่า “ช่องบันไดหัก” แทน เพราะด้านหน้าและทางขึ้น-ลงของปราสาทเขาพระวิหารนั้นอยู่ทางฝั่งประเทศไทย

ระหว่างที่ปราสาทเขาพระวิหารอยู่ในการดูแลของกัมพูชาแล้ว กัมพูชาสั่งปิดและเปิดให้เข้าชมอยู่หลายครั้ง ตามแต่สถานการณ์ของประเทศ เพิ่งจะเมื่อไม่นานมานี้เอง ด้วยความร่วมมือระหว่างไทยกับกัมพูชา ปราสาทเขาพระวิหารจึงเปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวได้อีกครั้งหนึ่ง

สนธิสัญญาไทย-ฝรั่งเศส 2447 (แก้ไขเพิ่มเติม 2450) ยังคงก่อปัญหาไม่รู้จบมาจนทุกวันนี้

โดยเฉพาะเส้นเขตแดนทางทะเล

ที่กัมพูชายึดแนวที่ประกาศไว้เมื่อปี 2515 อย่างเหนียวแน่น

เป็นเส้นเขตแดนที่ผ่าเกาะกูดไปครึ่งหนึ่ง และจะครอบครองแหล่งน้ำมันและก๊าซธรรมชาติในอ่าวไทย

ประวัติศาสตร์ยังไม่มีวี่แววจะซ้ำรอยปี 2505 ทั้งหมดหรอก

เพราะยังไม่มีใครคิดจะนำขึ้นสู่ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ

แต่จะมีความพยายามตกลงกันโดยที่คนไทยไม่รู้หรือเปล่าให้ประเทศไทยยอมรับเส้นเขตแดนนี้ เพื่อแลกกับการเร่งพัฒนาแหล่งน้ำมันและก๊าซธรรมชาติในอ่าวไทย – ผมไม่ยืนยัน!

The praviharn old ancient

http://www.geocities.com/ssikao2002/praviharn

ปราสาทเขาพระวิหาร
The praviharn old ancient

โบราณสถานของคนทั้งโลก

เขาพระวิหาร เป็นชื่อที่คนไทยเรียก ภาษาเขมร
เรียกว่า เปรี๊ยะ วิเฮียร์ปรากฎชื่อเรียกเก่าสุดบันทึกไว้ในจารึกว่า
ภวาลัย ภายหลังมีชื่ออื่นๆ คือ ศรีสิขรีศวร
วีราศรม และตปัสวีนทราศรม ซึ่งมีผู้สร้างอุทิศให้แก่ ศิขเรศวร แปลตามคำว่าผู้เป็นใหญ่แห่งภูเขาคือพระศิวะ
และกษัตริย์ขอมได้สร้างปราสาท เสมือนที่ประทับแห่งเทพเจ้าไว้ ณ ที่นี้ คือ ปราสาทพระวิหาร หรือเทวสถานศรีศิขรีศวร

ปราสาทเขาพระวิหาร ตั้งอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง ในเทือกเขาดงรัก หรือดงเร็ก (เขมรแปลว่าภูเขาไม้คาน) แนวเส้นกั้นเขตแดนระหว่าง ประเทศไทยกับกัมพูชาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตำแหน่งเส้นรุ้งที่ 14 องศา 23 ลิพดา 20ฟิลิพดา เหนือ และเส้นแวงที่ 104 องศา 41ลิพดา ตะวันออก ส่วนสูงของเขายอดนี้ อยู่ทางด้านใต้ สูงกว่าระดับน้ำทะเล 657 เมตร ลาดต่ำลงสุดทางด้านเหนือ สูงกว่าระดับน้ำทะเล 535 เมตร ความสูงสุดจากหน้าผาชันที่เรียกว่า เป้ยตาดี ลงสู่พื้นที่ราบเชิงเขา ในอาณาเขตของประเทศกัมพูชา ประมาณ 547 เมตร

ก่อนคำพิพากษาตัดสินของศาลโลกให้ เปรี๊ยะ วิเฮียร์ อยู่ภายใต้อธิปไตยของกัมพูชา ปราสาทพระวิหารอยู่ใน ขอบเขตทางการปกครองและอธิปไตยของไทย ขึ้นกับท้องที่บ้านภูมิซร็อล ตำบลบึงมะลู อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ

ปราสาทเขาพระวิหารหลังที่หนึ่ง
ปัจจุบันมีสภาพหักพัง มองจากบันไดชั้นบน ลานพญานาค

ปราสาทหลังที่สอง

ปราสาทเขาพระวิหาร
ได้มีการริเริ่มให้เปิด ให้ประชาชนทั้งสองประเทศเข้าเที่ยวชมอีกครั้งหนึ่ง
เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2535
โดยจังหวัดศรีสะเกษ และนายอำเภอกันทรลักษ์สมัยนั้น(นายวรงค์ ศิริพานิช) กับอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดพระวิหาร
ผู้ว่าซุก ซัมเอง (เคยมีเชื้อสายทางพ่อเป้นชาวขุขันธ์)

ปราสาทหลังที่ 3 ค่อนข้างสมบูรณ์และมีความงดงามและวิจิตรบรรจงมาก

ปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก:มิตรภาพไทย-กัมพูชา?

วันจันทร์ ที่ 2 กรกฎาคม 2550

ปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก:มิตรภาพไทย-กัมพูชา?

Posted by อาคม , ผู้อ่าน : 710 , 23:20:31 น. | หมวดหมู่ : เดินเสาะหามรดกโลก
พิมพ์หน้านี้

เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2550 ที่ประชุมคณะกรรมการมรดกโลก สมัยที่ 31 ที่เมือง Christchurch ประเทศนิวซีแลนด์ ได้มีมติเกี่ยวกับการที่กัมพูชาขอขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก โดยเห็นว่าปราสาทพระวิหารมีคุณค่าที่เป็นสากลอย่างเด่นชัด และสมควรได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกและรับทราบว่าขั้นตอนการขึ้นทะเบียนอยู่ในระหว่างการดำเนินการ ซึ่งไทยและกัมพูชาตกลงที่จะร่วมมือกันอย่างเข้มแข็งในการจัดทำแผนอนุรักษ์และบริหารจัดการบริเวณปราสาทพระวิหาร โดยเห็นชอบให้มีการพิจารณาคำขอขึ้นทะเบียนอีกครั้งหนึ่งในการประชุมคณะกรรมการ ฯ สมัยที่ 32 ในปี 2551

กัมพูชาล็อบบี้ไทยหนุน

รายงานข่าวจากกระทรวงต่างประเทศของไทยว่า ก่อนหน้านี้ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2550 นาย
ฮอร์ นัมฮอง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ ประเทศกัมพูชา ได้หารือข้อราชการกับ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของไทย ในประเด็นความร่วมมือด้านทวิภาคีต่าง ๆ

หนึ่งในประเด็นความร่วมมือทวิภาคีที่ได้มีการหารือกัน ได้แก่ เรื่องความพยายามของทางการ กพช.ในการยื่นขอจดทะเบียนปราสาทเขาพระวิหารเป็นมรดกโลก ซึ่งที่ประชุมคณะกรรมการมรดกโลกจะได้พิจารณาเรื่องดังกล่าวในการประชุมสมัยที่ 31 ซึ่งจะจัดขึ้นที่นครไครสท์เชิร์ช นิวซีแลนด์ ระหว่างวันที่ 23 มิ.ย. – 2 ก.ค. 50

การหารือเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าวในระหว่างการเยือนครั้งนี้ เป็นไปอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งสองฝ่ายยังมีท่าทีและความเห็นที่แตกต่างกันในหลายประเด็น เนื่องจากมีประเด็นด้านกฎหมาย เขตแดนและ อื่น ๆ จำนวนหนึ่ง ซึ่งการเดินทางมาหารือกับฝ่ายไทยของฝ่ายกัมพูชาครั้งนี้ กระชั้นกับช่วงเวลาการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกมาก

แม้ว่าก่อนหน้านี้ฝ่ายไทยได้พยายามขอพบฝ่ายกัมพูชา เพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้หลายครั้ง ยังผลให้การหารือระหว่างไทย-กพช.ครั้งนี้ จึงไม่อาจกระทำได้ในรายละเอียดซึ่งมีความละเอียดอ่อนได้อย่างครบถ้วน รมว.กต.จึงได้มอบหมายให้ ดร.
มนัสพาสน์ ชูโต ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในฐานะหัวหน้าคณะผู้แทนไทยในการประชุม คณะกรรมการมรดกโลก สมัยที่ 31 เป็นผู้แทนพิเศษของ รมว.กต.ทำหน้าที่เป็นผู้หารือกับคณะผู้แทนประเทศกัมพูชาที่จะเข้าร่วมการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกที่นครไครสท์เชิร์ช เพื่อหาข้อสรุปที่เป็นที่ยอมรับกันได้ของทั้งสองฝ่าย และจะมีผลช่วยให้ความร่วมมือกันเพื่อพัฒนาร่วมเขาพระวิหาร ซึ่งรัฐบาลสองฝ่ายได้ตกลงกันในหลักการเบื้องต้นไว้แล้วเพื่อพยายามผลักดันให้ปราสาทพระวิหารเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพและความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นและยั่งยืนระหว่างไทย-กัมพูชาสัมฤทธิ์ผล

ไทยแสดงความยินดี

กระทรวงต่างประเทศของไทยได้ร่างสารแสดงความยินดีว่า “ในโอกาสนี้ ประเทศไทยขอแสดงความยินดีต่อคณะกรรมการมรดกโลก และต่อประเทศและประชาชนกัมพูชาสำหรับคำตัดสินดังกล่าว ซึ่งจะช่วยสนับสนุนการอนุรักษ์และการทำนุบำรุงรักษาโบราณสถานที่มีคุณค่าทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่สำคัญยิ่งแห่งนี้ ประเทศไทยเห็นพ้องและพึงพอใจต่อข้อมติดังกล่าว เพราะมีส่วนสำคัญในการช่วยส่งเสริมความสัมพันธ์และความร่วมมือระหว่างไทยกับกัมพูชาในการพัฒนาอนุรักษ์ และบริหารจัดการปราสาทพระวิหารและพื้นที่โดยรอบ

ทั้งนี้ ประเทศและประชาชนไทยพร้อมที่จะให้ความร่วมมือและสนับสนุนกัมพูชาและประชาคมระหว่างประเทศในเรื่องนี้อย่างจริงจังและโดยทันที เพื่อพัฒนาให้ปราสาทพระวิหารเป็นโบราณสถานที่มีคุณค่าสมกับเป็นมรดกโลก ตลอดจนเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพและความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนระหว่างประเทศและประชาชนไทยกับกัมพูชาสืบไป”

โดยในประวัติศาสตร์ถือว่าประเทศไทยเสียปราสาทเขาพระวิหาร เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2505 โดยผลคำพิพากษาของยุติธรรมระหว่างประเทศ หรือศาลโลก ด้วยคะแนนเสียง 9 ต่อ 3

ประวัติปราสาทพระวิหาร:ประวัติอันขื่นขม

ปราสาทพระวิหาร ศรีสะเกษ ตั้งอยู่บนยอดเขาพระวิหาร ในเทือกเขาพนมดงรัก ซึ่งกั้นเขตแดนไทย-กัมพูชา ในเขตจังหวัดศรีสะเกษ สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 แห่งเขมรเมื่อประมาณ พ.ศ.1581 ลักษณะสถาปัตยกรรมเริ่มตั้งแต่ทางลาดต่ำเชิงเขาเป็นทิวขึ้นไปจนถึงสุดผาชัน มีปราสาทตั้งเรียงรายอยู่สี่ระดับ ทำเป็นอาคารหลังคาทรงจั่ว ไม่มีเรือนยอดอย่างปราสาท ลักษณะเช่นนี้ควรเรียกว่า มณเฑียร ปลายสุดของหน้าผามีชะง่อนหินยื่นออกไป ใต้ชะง่อนหินเป็นที่พักอาศัยได้ เรียกว่า เป้ยตาดี ปัจจุบันนี้เขาพระวิหารอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศกัมพูชา

โดยสภาพภูมิศาสตร์ปราสาทพระวิหารเป็นของไทย เพราะสร้างอยู่บนยอดเขาที่มีลำน้ำ ลำห้วยไหลลงสู่แม่น้ำมูลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้คนที่อยู่ในภูมิภาคนี้เดินขึ้นลงไปประกอบพิธีกรรมได้อย่างสะดวก ผิดกับพวกขอมในที่ราบเขมรต่ำ ต้องปีนป่ายขึ้นทางบันไดหักที่สูงชันจึงขึ้นมาได้ ซึ่งช่องบันไดหักนี้เป็นทางที่ปกติไม่ใช้ขึ้นลงกัน

ในหนังสือสารคดีฉบับเรื่องมองปราสาทจากมุมสูงระบุว่า “การเสียปราสาทพระวิหารแก่กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๕ เป็นเหตุการณ์ที่แสดงถึงการขาดความรู้เรื่องคุณค่า ของวัฒนธรรมในทางการทูตครั้งสำคัญที่สุดเช่นเดียวกัน”

เมื่อฝรั่งเศสได้จุดชนวนปัญหาเรื่องเขาพระวิหารใน พ.ศ. ๒๔๙๒ ก่อนกัมพูชาได้รับเอกราชหนึ่งปี โดยประท้วงที่รัฐบาลไทยเข้าครอบครองปราสาทพระวิหาร ต่อมารัฐบาลโดยการนำของเจ้าสีหนุยื่นฟ้องต่อศาลโลก ทำให้ประเทศไทยต้องสูญเสียปราสาทพระวิหารในที่สุด ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่ได้ประท้วงแผนที่ ซึ่งฝรั่งเศสทำขึ้นตามสนธิสัญญา พ.ศ. ๒๔๔๗ และ พ.ศ. ๒๔๕๐ ทั้ง ๆ ที่อยู่ภายในเขตสันปันน้ำฝั่งไทยซึ่งถือว่าเป็นหลักการแบ่งเขตแดนสากล

กรณีปราสาทพระวิหารนี้ มีแต่นักเดินทางและนักวิชาการชาวฝรั่งเศสเท่านั้น ที่ถือว่าเป็นของกัมพูชาอันเป็นอาณานิคมของพวกตน ความรู้ทางวัฒนธรรมของฝรั่งเศส ที่มีต่ออาณานิคมของตนอย่างลึกซึ้ง และความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของรัฐบาลไทยในอดีต คือคำตอบสำหรับการสูญเสียปราสาทพระวิหารให้แก่กัมพูชา ทั้งที่ความเป็นจริงจะตั้งอยู่ในดินแดนประเทศไทยก็ตาม

จักรวรรดินิยมอย่างฝรั่งเศส พยายามเข้าใจบ้านเมืองที่ตนต้องการเข้าไปครอบงำ และปกครองทั้งทางสังคมและวัฒนธรรม ซึ่งสำคัญกว่าการใช้เพียงกำลังทหารและอาวุธเท่านั้น จึงมีการจัดตั้งสถาบันทางวิชาการอย่างเป็นทางการ โดยดำเนินการอย่างต่อเนื่อง ศึกษาทั้งเรื่องประวัติศาสตร์ โบราณคดี และชาติพันธุ์วรรณา ส่งนักวิชาการสาขาต่าง ๆ เข้ามาศึกษาค้นคว้า พิมพ์ผลงานอย่างเป็นระบบ และจัดตั้ง “สถาบันฝรั่งเศสแห่งปลายบูรพาทิศ” (BEFEO) ซึ่งยังคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน

บุคคลที่มีบทบาทในการศึกษา สำรวจ ถ่ายภาพ สเกตช์ ทำแผนผัง ปราสาทหินในเขมร ลาว และไทย ดังเช่น นาย
เอเตียน แอมมอนิเยร์ พันเอก เอเตียน เอ็ดมองค์ ลูเนต์ เดอลาจองกิแยร์ รวมถึงศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ ผู้เชี่ยวชาญด้านจารึก ที่สามารถลำดับกษัตริย์ขอมสมัยก่อน และหลังเมืองพระนครได้น่าเชื่อถือกว่าผู้อื่น จนเป็นผู้เชี่ยวชาญ และมีอิทธิพลอย่างยิ่งในการศึกษาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในเวลาต่อมา

ด้วยการให้ความสำคัญและความเข้าใจทางประวัติศาสตร์โบราณคดี สังคมวัฒนธรรมดังกล่าวนี่เอง เมื่อเกิดกรณีพิพาทเรื่องปราสาทพระวิหาร กัมพูชาจึงใช้ข้อมูลเหล่านี้จากนักวิชาการฝรั่งเศส สร้างความได้เปรียบให้แก่ตน ในขณะที่ฝ่ายไทยมองไม่เห็นความเชื่อมโยง ระหว่างการศึกษาทางสังคมวัฒนธรรม กับการใช้เพื่อการเมืองและการทูตนัก

แนวทางของนักวิชาการจากสถาบันฝรั่งเศสแห่งปลายบูรพาทิศ ส่งผลกระทบอย่างมากต่อการศึกษาด้านโบราณคดี และประวัติศาสตร์มาจนถึงปัจจุบัน เพราะนักวิชาการไทยยุคแรก ๆ ได้บุกเบิกการเรียนการสอน โดยเฉพาะในวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ ในแนวทางเดียวกับที่นักวิชการจากสำนักนี้ได้เริ่มต้นไว้อย่างมั่นคง และถ่ายทอดสู่นักศึกษารุ่นต่อมาอย่างต่อเนื่อง นับเป็นแนวทางหลักของการเรียนการสอน และการทำงานทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ และโบราณคดีในประเทศไทย

แต่ดูเหมือนเราจะได้เทคนิค และวิธีการศึกษามามากว่าจะทำความเข้าใจความสัมพันธ์ ระหว่างเรื่องราวทางประวัติศาสตร์สังคม กับการดำรงอยู่ของกลุ่มชาติพันธุ์ในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเป็นเรื่องจำเป็นที่สุดในการเข้าใจวัฒนธรรมอย่างถึงแก่น ไม่ติดเพียงเปลือกนอก

Link น่าสนใจ-อ้างอิง

http://www.anuchart.info/article/pra%20wi%20harn.pdf

http://www.geocities.com/ssikao2002/praviharn.html

http://www.sisaket.go.th/mountainhan.html

(Download ย้อนคดีเขาพระวิหาร) isc.ru.ac.th/data/LA0000592.doc

http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9490000114916

อ้างอิง

วลัยลักษณ์ ทรงศิริ ,มองประสาทจากมุมสูง, หนังสือสารคดี

ศรีศักร วัลลิโภดม. แอ่งอารยธรรมอีสาน สำนักพิมพ์มติชน, กรุงเทพฯ, 2533

คำนูณ สิทธิสมาน,หน้ากระดานเรียงห้า , 11 กันยายน 2549

จับตา “ว่าที่มรดกโลก” “เขาพระวิหาร” “เผือกร้อน” ไทย-เขมร

จับตา เขาพระวิหาร มรดกโลก ดีไม่ดีอาจเป็นประเด็นทำให้ไทยและกัมพูชาหรือเขมรต้องตึงเครียดใส่กันอีก ครั้ง หลังมี ข่าว ว่า กัมพูชาเสนอขึ้นทะเบียน เขาพระวิหาร เป็น มรดกโลก ต่อองค์การยูเนสโกโดยลำพัง

กรณี “เขาพระวิหาร” ดีไม่ดีอาจเป็นประเด็นทำให้ไทยและกัมพูชาหรือเขมรต้องตึงเครียดใส่กันอีก ครั้ง หลังจากกัมพูชาเสนอขึ้นทะเบียนเขาพระวิหารเป็น “มรดกโลก” ต่อองค์การยูเนสโกโดยลำพัง ในการประชุมที่เมืองไครซ์เชิร์ท นิวซีแลนด์ เมื่อเดือน มิ.ย. 2550 ที่ผ่านมา และมีการทักท้วงจากฝ่ายไทยเพราะทางเขมรเสนอเฉพาะพื้นที่ในเขตของเขมร

ขณะที่ไทยเห็นว่าควรเป็นพื้นที่มรดกโลกร่วมกัน…

พื้นที่ “เขาพระวิหาร” ปัจจุบันนั้นอยู่บริเวณรอยต่อของสองประเทศ อยู่บริเวณเทือกเขาพนมดงรัก ด้าน จ.พระวิหารของกัมพูชา ส่วนฝั่งไทยอยู่ติดกับชายแดนด้าน อ.กันทรลักษ์ จ.ศรีสะเกษ เป็นที่ตั้งของ “ปราสาทหินโบราณ” เป็นปราสาทขอมที่สำคัญทั้งในแง่ประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม และแหล่งท่องเที่ยว

จากปัญหาความไม่ชัดเจนในเขตแดนปักปันระหว่างไทยและกัมพูชา ทำให้บริเวณพื้นที่นี้กลายเป็นกรณีพิพาทระหว่างกัน จนในปี 2502 เจ้านโรดม สีหนุ แห่งกัมพูชา ได้ยื่นฟ้องศาลยุติธรรมระหว่างประเทศหรือศาลโลก ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์

15 มิ.ย. 2505 ศาลโลกได้ตัดสินให้โบราณสถานดังกล่าวตกเป็นของกัมพูชา ทำให้ไทยจำต้องยอมเสียดินแดนบางส่วนไปตามคำตัดสินของศาลโลก ซึ่งภายหลังคำตัดสินไทยได้ปิดทางขึ้นในฝั่งไทย ส่งผลให้การขึ้นไปของนักท่องเที่ยวต้องใช้บริเวณที่เรียกว่าช่องบันไดหัก ซึ่งแคบและสูงชันอันตราย แต่ตลอดระยะเวลาก็มีความพยายามประสานรอยร้าวในเรื่องนี้อยู่เรื่อย ๆ มีการเปิด-ปิดทางขึ้นเขาพระวิหารอยู่เป็นระยะ

กล่าวได้ว่าการท่องเที่ยวเขาพระวิหารแห่งนี้ขึ้นกับสถานการณ์ความสัมพันธ์ สองประเทศ ซึ่งก็มีการทำความตกลงครั้งสำคัญ ๆ อาทิ… ครั้งที่ 1 ปี 2535 มีการลงนามเอ็มโอยูที่จะกำหนดว่าห้าม 2 ฝ่ายเปลี่ยนแปลงแก้ไขสภาพสิ่งแวดล้อมบริเวณชายแดน อันจะส่งผลให้เส้นเขตแดนเปลี่ยนแปลงไป

ครั้งที่ 2 ปี 2545 มีการทำเอ็มโอยูโครงการสำรวจและจัดทำหลักเขตไทย-กัมพูชาที่ระบุถึงการอำนวย ความสะดวกการสำรวจตลอดแนวเขตแดน ทางบก, ครั้งที่ 3 ปี 2547 มีมติร่วม ครม. ไทย-กัมพูชา เห็นชอบให้ร่วมกันพัฒนาพื้นที่เขาพระวิหารเพื่อประโยชน์ร่วมกันด้านการท่อง เที่ยว-ศึกษาประวัติ ศาสตร์ ทั้งยังกำหนดให้มีการดำเนินการเสนอเขาพระวิหาร “เป็นมรดกโลกร่วมกัน” ด้วย แต่ล่าสุดดูจะไม่เป็นไปตามที่ตกลงกัน ??

การเสนอชื่อเขาพระวิหารเป็นมรดกโลกเคยมีการดำเนินการแล้วก่อนหน้านี้ แต่ยูเนสโกได้เลื่อนการพิจารณา โดยขอให้สองประเทศหาข้อยุติระหว่างกันให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยนำเสนอในการประชุมในเดือน มิ.ย. 2551 อย่างไรก็ตาม เมื่อกลางเดือน ก.ย. มีรายงานว่ายูเนสโกได้ส่งเจ้าหน้าที่ชาวฝรั่งเศส 2 คนมาตรวจสอบข้อมูลสถานที่ เขตแดน และสภาพแวดล้อมของปราสาทเขาพระวิหารแล้ว อันเป็นขั้นตอนเตรียมขึ้นทะเบียน

กับเรื่องนี้ทางฝ่ายไทย คณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยอนุสัญญาคุ้มครองมรดกโลกที่มี ศ.ดร.อดุล วิเชียรเจริญ เป็นประธาน มองว่า… จะไม่สมเหตุผลตามหลักวิชาการของการเป็นพื้นที่มรดกโลก ถ้ามีการเสนอเฉพาะส่วนที่อยู่ในเขตกัมพูชา เนื่องจากองค์ประกอบสำคัญทางประวัติศาสตร์ต่างๆ อาทิ ปราสาทโดนตวล, บรรณาลัย, สถูปคู่, สระตราว และโบราณสถานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง อยู่ในฝั่งไทย ถ้าจะให้เกิดความสมบูรณ์ตามหลักวิชาการ และหลัก ประวัติศาสตร์ของเทวาลัยที่ยิ่งใหญ่ระดับโลก ต้องรวมองค์ประกอบทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน

“กรณีนี้ควรประกาศเป็นพื้นที่มรดกโลกร่วมกัน เพราะต้องมีการทำแผนอนุรักษ์และจัดการพื้นที่ หากได้รับการอนุรักษ์ให้เป็นมรดกโลก เพราะต้องมีการทำเขตกันชนพื้นที่มรดกโลกระหว่างกัน โดยก่อนหน้านี้ก็เคยมีความพยายามทางการทูต แต่กัมพูชาไม่หารือกับไทย แต่อยู่ ๆ ทำเรื่องเสนอเข้าไปอีก ครั้งนี้ไทยเราก็คงไม่ยอม” …ศ.ดร.อดุลระบุถึงเหตุผลการทักท้วงของฝ่ายไทย

ขณะที่ ผศ.ดร.วิบูลพงศ์ พูนประสิทธิ์ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แสดงทรรศนะว่า… เรื่องนี้ไม่น่าจะขยายวงความขัดแย้งเหมือนเช่นที่เคยเกิด น่าจะพูดคุยตกลงทำความเข้าใจร่วมกันได้ ซึ่งทั้งไทยและกัมพูชาต่างก็มีผลประโยชน์ร่วมกันจากพื้นที่นี้ ทั้งไทยและกัมพูชาต้องไม่มองให้เป็นเรื่องทางกฎหมาย แต่ควรมองในแง่ของความเป็นวัฒนธรรมมากกว่า ไม่จำเป็นที่ไทยและกัมพูชาจะต้องเดินตามที่กฎหมายขีดเส้นกำหนดไว้ว่า พื้นที่นี้ของไทย-พื้นที่นี้ของกัมพูชา เพราะวัฒนธรรมนั้นไม่มีการขีดเส้นอยู่แล้วว่าจำกัดแค่พื้นที่ไหน โดยถ้าทำตามกรอบนี้ได้ก็จะช่วยให้บรรยากาศโดย รวมดีขึ้น เกิดการเชื่อมโยงทางวัฒนธรรม ซึ่งเป็นผลดีแน่นอน

“มีแต่ข้อดีแน่หากพื้นที่เขาพระวิหารได้เป็นมรดกโลก โดยเฉพาะ เรื่องเศรษฐกิจ การศึกษา รวมถึงวัฒนธรรม หากมีการเปิดโต๊ะพูดคุยกันจริง ๆ คิดว่าฝ่ายกัมพูชาเองก็ไม่น่าจะมีปัญหา เพราะเศรษฐกิจของเขาก็ผูกพันอยู่กับประเทศไทย ฝ่ายกัมพูชาก็ควรจะยกเครดิตบางด้านให้ไทยมาก ขึ้น แต่ไทยเองก็ต้องยอมรับว่าเขาพระวิหารเป็นสมบัติของเขา อย่าพยายาม ยกข้อกฎหมายมาหักล้าง แต่ควรชี้เหตุผลในเรื่องความเชื่อมโยงทางวัฒน ธรรมระหว่างกันจะดีที่สุด” …ผศ.ดร.วิบูลพงศ์เสนอแนะ

จะเป็นผลดีแน่หาก “เขาพระวิหาร” ได้เป็น “มรดกโลก” แต่ไม่ดีแน่หากต้องเกิดกรณี “พิพาทไทย-กัมพูชา” ขึ้นอีก เรื่องสำคัญเรื่องนี้จะสรุปอย่างไร ?? ต้องติดตาม…

ข้อมูลและภาพประกอบจาก

ปิดรายงานลับ ย้อนรอยเขาพระวิหาร

เปิดรายงานลับ ย้อนรอยเขาพระวิหาร

 

รายงานฉบับนี้เป็นรายงานล่าสุดลงวันที่ 25 มกราคม 2551สรุปถึงความก้าวหน้าในการเสนอเขาพระวิหารเป็นมรดกโลก ของประเทศไทย – กัมพูชา ที่นำเสนอต่อนายอดุล วิเชียรเจริญ ประธานคณะกรรมการมรดกโลกแห่งชาติ ว่าด้วยอนุสัญยาคุ้มครองมรดกโลก ซึ่งกล่าวถึงความเป็นมาเป็นทั้งหมดของเรื่องนี้ รวมถึงความพยายามของไทยที่ขอเจรจากับกัมพูชาหลายครั้ง แต่ได้รับการปฏิเสธ 

เรื่องเดิม

เมื่อ 25 มีนาคม 2547 เวลา 15.11 น. นายสุรเกียรติ์ เสถียรไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของไทย ประชุมร่วมกับนาย ซก อาน รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีกัมพูชา โดยประชุมกันที่กรุงเทพฯ เรื่อง การร่วมพัฒนาปราสาทพระวิหาร พร้อมแถลงข่าวร่วม ภายหลังการประชุมโดย นายสุรเกียรติ์ กล่าวว่าที่ประชุมมีข้อสรุป ดังนี้

1.จะดำเนินโครงการให้เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพไทย-กัมพูชา โดยร่วมมือและอยู่บนพื้นฐานของผลประโยชน์ร่วมกัน

2.อนุรักษ์ปราสาทพระวิหาร ให้เป็นมรดกโลกของมนุษย์ชาติ โดยจะร่วมกับ UNESCO พัฒนา หลังจากจดทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกแล้ว

3.จะแก้ไขปัญหาสำคัญๆ และแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าทันที โดยฝ่ายกัมพูชาจะตั้งคณะอนุกรรมการ 2 คณะ เหมือนกับไทย และจำมีการประชุมระหว่างคณะอนุกรรมการไทย-กัมพูชา ต่อไป เพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาต่างๆ เช่น การตั้งร้านค้าที่มีระเบียบ ปัญหาสิ่งแวดล้อม การเก็บกู้ทุ่นระเบิด

4.จะดำเนินโครงการพัฒนาร่วมปราสาทพระวิหารให้เข้ากับโครงการในกรอบอื่นๆ เช่น ยุทธศาสตร์ความร่วมมือเศรษฐกิจ ประเทศลุ่มแม่น้ำอิรวดี เจ้าพระยา แม่โขง (ACMECS)

5.ไทยและกัมพูชายินดีให้ประเทศที่ 3 องค์การระหว่างประเทศ และภาคเอกชนมาพัฒนาร่วมกัน

6.การพัฒนาปราสาทพระวิหารจะไม่กระทบกับการปักปันเขตแดน

7.กำหนดแผนปฏิบัติการให้เป็นขั้นตอน โดยจะมีการสำรวจรายละเอียดเพื่อหายอดงบประมาณในการดำเนินการโครงการทั้งหมดว่าจะใช้จำนวนเท่าไร อย่างไรก็ตาม หาก UNESCO รับจดทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกแล้ว จะไม่เป็นเรื่องยากที่จะมีการบูรณะและพัฒนา

ความร่วมมือตามมติที่ประชุมร่วมคณะรัฐมนตรีไทย-กัมพูชา เรื่องการพัฒนาร่วมปราสาทพระวิหาร

คณะกรรมการร่วมเพื่อพัฒนาเขาพระวิหาร (ฝ่ายไทย) มีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเป็นประธาน ตามที่ได้รับมอบหมายโดยมติคณะรัฐมนตรีร่วมฯ ได้เริ่มดำเนินงานแล้ว ตั้งแต่วันที่ 30 กันยายน 2546 โดยในส่วนของกัมพูชา ได้มีการจัดตั้ง คณะกรรมการระหว่างกระทรวงเพื่อเตรียมการพัฒนาพื้นที่ช่องตาเฒ่าและเขาพระวิหาร โดยมี นายสก อาน รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีกัมพูชา เป็นประธาน

ฝ่ายไทย ได้จัดตั้งคณะอนุกรรมการขึ้นมา 2 ชุดได้แก่ คณะอนุกรรมการวางแผนการพัฒนาร่วเขาพระวิหาร โดยมีรองปลัดกระทรวงมหาดไทย (นายบัณฑิต โสตถิพลาฤทธิ์) เป็นประธาน และคณะอนุกรรมการเพื่อบูรณปฏิสังขรณ์ปราสาทเขาพระวิหาร โดยมีนายเตช บุนนาค อดีตปลัดกระทรวงการต่างประเทศในฐานะนักประวัติศาสตร์เป็นประธาน

คณะกรรมการร่วมเพื่อพัฒนาปราสาทพระวิหาร ไทยและกัมพูชา ได้จัดประชุมกลุ่มย่อยโดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและนาย สก อาน รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีกัมพูชา เป็นประธานการประชุมร่วมกันเมื่อ 25 มีนาคม 2547 ซึ่งทั้งสองฝ่ายสามารถตกลงเกี่ยวกับหลักการพื้นฐานในการพัฒนาร่วมเขาพระวิหาร ทั้งนี้ โครงการบูรณปฏิสังขรณ์ปราสาทพระวิหารจะเริ่มดำเนินการภายหลังจากที่ UNESCO ได้ขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกแล้ว

การเยือนกัมพูชาของนายกรัฐมนตรีไทย

เมื่อ 15 ตุลาคม 2549 พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีและคณะ เดินทางไปเยือนราชอาณาจักรกัมพูชาอย่างเป็นทางการ สรุปสาระสำคัญผลการเยือนได้ดังนี้

นายกรัฐมนตรีได้ชี้แจงเพื่อทำความเข้าใจที่ถูกต้องถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในประเทศไทย เพื่อยืนยันถึงความสัมพันธ์ที่แนบแน่นระหว่างประเทศทั้งสอง ซึ่งไทยให้ความสำคัญกับกัมพูชาในฐานะที่มีพรมแดนติดกันและเป็นมิตรประเทศที่สำคัญของไทย

โดยนายกรัฐมนตรีแจ้งให้ทราบว่า ความผูกพันที่รัฐบาลไทยได้มีกับกัมพูชาที่ผ่านมา ทั้งในกรอบความร่วมมือแบบทวิภาคี และความร่วมมือภายใต้กรอบ ACMECS ประเทศไทยจะคงดำเนินการอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองฝ่ายได้หารือถึงประเด็นความร่วมมือกับฝ่ายกัมพูชาอย่างต่อเนื่องและใกล้ชิด

 

อย่างไรก็ดี ฝ่ายกัมพูชา ได้แสดงความวิตกกังวลต่อการให้ความช่วยเหลือด้านการสร้างเส้นทางคมนาคมของไทย ได้แก่ การสร้างถนนหมายเลข 48 (เกาะกง-สแรอัมเปิล) ถนนหมายเลข 67 (สะงำ-อันลองเวง-เสียมราฐ) ถนนหมายเลข 68 (โอเสม็ด-สำโรง-กรอลัน)

นายกรัฐมนตรีจึงได้มอบหมายให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศรับไปพิจารณาและดำเนินการในเรื่องนี้ต่อไป อย่างไรก็ตามฝ่ายไทยจะให้การช่วยเหลือในการก่อสร้างและซ่อมแซมถนนหมายเลข 48 กับ 67 ให้เสร็จสิ้นก่อน แล้วจึงจะพิจารณาให้ความช่วยเหลือในการก่อสร้างถนนหมายเลข 68 ต่อไป

นอกจากนี้ ได้มีการเจรจาเกี่ยวกับการปักปันเขตแดน โดยฝ่ายกัมพูชาได้หยิบยกขึ้นมาระหว่างการหารือ ซึ่งนายกรัฐมนตรียืนยันว่า การตัดสินใจของรัฐบาลจะอยู่บนพื้นฐานของหลักฐาน จะไม่ทำให้เกิดความเสียหายแก่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศ ทั้งต่อประชาชนชาวไทยและกัมพูชาอย่างแน่นอน

ทั้งนี้ ฝ่ายกัมพูชาได้เสนอให้มีการพบปะระหว่าง ไทย ลาว และกัมพูชา เพื่อร่วมกันพัฒนาในพื้นที่บริเวณสามเหลี่ยมมรกตต่อไป สำหรับการเปิดช่องทางที่บริเวณช่องตาเฒ่า เขาพระวิหาร นั้น ไทย พร้อมที่จะร่วมพัฒนาเขาพระวิหารกับกัมพูชา และยินดีที่กัมพูชาขอจดทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกแล้ว

ผลการเยือนประเทศไทยของรัฐมนตรีต่างประเทศกัมพูชา

เรื่องการจดทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกของกัมพูชา นาย ฮอร์ นำ ฮง รองนายกรัฐมนตรี.และรัฐมนตรีต่างประเทศกัมพูชา ได้หารือข้อราชการกับรัฐมนตรีต่างประเทศของไทยเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2550 ในประเด็นเรื่องความพยายามของทางการกัมพูชาในการยื่นขอจดทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก ซึ่งที่ประชุมคณะกรรมการมรดกโลกจะได้พิจารณาเรื่องดังกล่าวในการประชุมสมัยที่ 31 ซึ่งจะจัดขึ้นที่ นครไครสท์เชิร์ช นิวซีแลนด์ ในปลายมิถุนายน 2550

การหารือเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าวในระหว่างการเยือนครั้งนี้เป็นไปอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งทั้งสองฝ่ายยังมีท่าทีและความเห็นที่แตกต่างกันในหลายประเด็น เนื่องจากมีประเด็นด้านกฎหมาย เขตแดนและอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งการเดินทางมาหารือกับฝ่ายไทยของรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีต่างประเทศกัมพูชาครั้งนี้กระชั้นกับช่วงเวลาประชุมคณะกรรมการมรดกโลกมาก

แม้ว่าก่อนหน้านี้ฝ่ายไทยได้พยายามขอพบฝ่ายกัมพูชาเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้หลายครั้ง แต่ได้รับการปฏิเสธ ยังผลให้การหารือระหว่างไทย-กัมพูชา ในครั้งนี้ไม่อาจกระทำได้ในรายละเอียดซึ่งมีความละเอียดอ่อนได้อย่างครบถ้วน

รัฐมนตรีต่างประเทศของไทยจึงได้มอบหมายให้ ดร.มนัสพาสน์ ชูโต ที่ปรึกษารัฐมนตรีต่างประเทศในฐานะหัวหน้าคณะผู้แทนกัมพูชาที่จะเข้าร่วมประชุมคณะกรรมการมรดกโลกที่นครไครสท์เชิร์ส เพื่อหาข้อสรุปที่เป็นยอมรับได้ทั้งสองฝ่าย